podekscytowane dzieci czekające tylko na prezenty i zapach barszczu z zatopionymi w nim uszkami jak okręty podwodne.
Nie lubie świąt. Nie lubie, bo przez ostatnie lata towarzyszy im taka pieprzona rutyna. Trwała melancholia świąt udzielająca sie tylko mnie. Tak, jednak od zawsze uważano mnie za temat sporny w rodzinie. Może jestem podupadającą arką tego przymierza, że święta to dla mnie nic innego jak siedzenie w domu z koszmarną rodziną zachowującą się w swoim towarzystwie jak grupa dzieci w przedszkolu. Na przymus chciałam je spędzić w łóżku, jedząc pomarańcze po których wiedziałam, że moge dostać ataku uczulenia a w kocu zaszperać gdzieś swoją książkę. Chciałam leżeć w tym pieprzonym łóżku dotąd, dokąd rozbolała by mnie głowa. Dotąd aż linijki czytanego rozdziału zaczęły by mi sie rozmazywać i czułabym że żołądek zaraz mi rozsadzi z nadmiaru wpychanych pomarańczy w siebie a atak alergii zaraz nadejdzie. Ale sie nie dało, kolejne święta musiałam przeczekać i przetrwać w taki sposób w jaki oni to sobie wymyślili - czyli od pieprzonych 16 lat tak samo.
I wcale nie lubie dostawać od was kochani przyjaciele kopiowanych wierszyków-życzeń, które tylko mi zaśmiecają miejsce w skrzynce pocztowej i na wszystkich możliwych portalach. Tak sie cieszycie z tych świąt?! Jestem w takim bądź razie ciekawa co z nich macie, bo jeśli chodzi o to co wam sie skapnie w ten czas to wybaczcie ale materialiści tego świata mnie nie interesują, bo po chwili oplują mnie swoimi złowrogimi słowami. Nie piszczie mi na nastęny rok życzeń których w ogóle nie rozumiecie i które nijak sie mają do moich potrzeb. Jeśli byście naprawde mnie znali i poświęcili mi wcześniej choć trochę swojego jakże cennego czasu to może byście mnie dogłębniej poznali. Teraz już sie nie bawie w czekanie na Was. Jestem odrębną osobą o marzeniach o których wam sie jeszcze nie śniło. Tak, chce osiągnąć wiele ale nie sądzę byście byli mi do tego potzrebi, skoro wcześniej miałam mniej wygórowane cele życiowe niż teraz i również gówno zrobiliście w tym kierunku.
A jeśli teraz nagle przypomni sie Tobie czy Tobie o moim istnieniu to zadzwoń, może w moim grafiku znajdzie sie miejsce na spędzenie czasu z fałszywymi ludźmi podającymi sie za moich najbliższych. Tymczasem informuję mam nadzieje skutecznie dosadnie - nie szukam przyjaciół i nie mam zamiaru pchać sie komś w życie z brudnymi łapami tak jak pchano i pcha sie do mnie nadal.
Dziękuję za uwagę.